پلکانی به هزار توی سردردهایم

تازیانه می زند این راه زهر آلود

خونهای خشک شده می گزارد این تسمه سیاه .

خفه می کند این وزن وسیع

و فکر آن ته ناتمامش گلبولها را سیاه می کند

می کِشد و نمی کُشد

، صدای نفس بریده شد

خرامیدن این کثافت تمامی ندارد

می گویند مرده ایم اما هنوز دیدنیست این زهر ماری !

مرگ بر تو و این هیکل دراز بی قواره ات

تف بر تو حیوان کثیف نا تمام

چه ساده پا گذاشتیم درونت

و چه سیاه و زهرآلود است درون بی شرفت

......

زهر آلود ، زهر آلود

زهر آلود ، زهر آلود

زهر آلود ، زهر آلود

.......

هزاران غروب رنگی در این رفتنها گذشت

هزاران ثانیه در روزهای شبنما گذشت

و زمانی نمانده برای ماندن

باید رفت و رفت تا به هیچ ....

چند وقت پیش نوید ( برادرم ) بهم گفت که خونه قبلیمون که از سال ۵۹ تا ۷۹ یعنی ۲۰ سال توش زندگی کرده بودیم رو خراب کردن . رفتم اونجا و انگار همه چیزم رو خراب کرده بودند بغض گلوم گرفت و اینجا بود که فهمیدم چرا تا حالا اینهمه با روستایی هایی که زمینها و خونه هاشون برای پروژه ها خراب می کردیم در گیر می شدیم همیشه فکر می کردم اینها که پول خوبی گیرشون اومده و اگه تا آخر عمر هم رو این زمینها کار می کردند همچین پولی گیرشون نمی اومد پس چرا اینهمه فیلم بازی می کنن ؟ ولی حالا می فهمم که فیلم نبوده راستی این داستان ساخت و ساز تو تهران چه غوغایی داره می کنه هر جا که می ری یه خونه خراب شده و جاش داره برج می ره بالا ، واقعا اینقدر خونه کم داریم یا باز جو گیر شدیم ؟

نگرانیم که جنگ بشود

نگرانیم از پیش بینی های نوستراداموس

نگرانیم برای آنچه از دست دادیم

نگرانیم که ور شکست شده ایم

نگرانیم از زخم کوچک روی دستمان

نگرانیم برای آینده بچه ها 

نگرانیم برای وضع اقتصادی نابسامان

نگرانیم برای صداهای عجیب در آسمان

نگرانیم از پروژه هارپ

نگرانیم از ادعای یمانی در عراق

نگرانیم از باران خون 

نگرانیم از خلقی که برای لقمه ای نان دنبالمان می دوند

نگرانیم از بابت حرفهای نتانیاهو

نگرانیم به خاطر گران شدن دلار 

نگرانیم برای سنگ قبر پدربزرگ

نگرانیم که هوا همه اش آفتابیست

نگرانیم که گولمان نزنند 

و نگرانیم و نگرانیم و نگران ....

ولی نگران عافبت یکسان و خاموشمان نیستیم

واقعا این عجیب نیست ؟

این حس عجیب دنیا دوستی !

این حس عجیب فنا ناپذیری !

راستی جای من ، پوتین و این آقا سگه همه زیر همین چند وجب خاک است ها .

حالا چطور پایمان را به پوتین تکیه داده اند ، نمی دانم !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

لازم است گاهی مه ای

تا ببرد خیال از سرت در لحظه ای

تا بپراند از سر مزه این می تلخ را

تا نباشی آنچه هستی تا نباشم آنچه شده ام ..................